Οι οικογένειες βρέθηκαν ξαφνικά σε ένα καινούριο τοπίο. Η καθημερινότητα, με τον τρόπο που την είχε οργανώσει ο καθένας από μας μοιάζει να μην έχει κανένα νόημα.
Οι μεγάλες αλλαγές φέρνουν ανατροπές στον τρόπο που νιώθουμε, σκεφτόμαστε και συμπεριφερόμαστε. Ο χώρος που κινούμασταν ως τώρα, η ζώνη άνεσής μας έχει πληγεί. Ο φόβος έχει εγκαθιδρυθεί ως κυρίαρχο συναίσθημα, διαρκής φόβος που στοχεύει την υγεία δηλαδή την επιβίωση. Συνάμα φόβος επαφής με συνανθρώπους είτε αυτά είναι αγαπημένα πρόσωπα, είτε κάποιος που συναντάμε στο δρόμο? Και ο φόβος πυροδοτεί τη λύπη τον εκνευρισμό, το θυμό. Συναισθήματα ανάμεικτα?
